اشتباه کهنه

 

چه اشتباه کهنه ای به یاد تو بودن هنوز

سرگردان جاده ها در پی تو بودن هنوز

مگر نه اینکه رفته ای

....

مگر نه اینکه تمام من تمام میشود یه روز

چه اشتباه کهنه ایست

نفس کشیدن زمین

نفس کشیدن زمان

نفس کشیدن هوا

مگر نه اینکه رفته ای

به احترام رفتنت نفس نمیکشم دگر

.....

مگر نمی بینی زمین

که مرده ام درون تو

مگر نمی بینی هوا

که گریه ام صدای توست

چرا رها نمی کنید

این اشتباه کهنه را

چرا صدا نمی کنید

این آه آه خسته را

این جاده های پی در پی

چرا به هم نمیرسند؟

این کوه های استوار

چرا فرو نمیریزند

مگر نه اینکه رفته ای

..... 

چرا تمام نمی شود این روزگار لعنتی

                           به احترام رفتنت دگر نمیکشم نفس

                                                                               شعر از: خودم

در گوشه تنهائی....

             آخر به کجایی تو؟"
                     پرسید و ندانستم
             با این همه دلتنگی
                     درطرح نمی گنجم!
             هربار قلم رقصید
                      از سایه خود ترسید
             یک نقش و همه خالی
                      درگوشه تنهایی
             از بوسه و صد بوسه
                      یک لحظه به خود لرزید
             ترسید ودلش ترسید
                      یک شب زشبی شاید
             بی بوسه تو یکبار
                      درخواب بماند خواب

سلام بر تو

سلام ای كهنه عشق من كه یاد تو چه پا برجاست

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست

تو یك رویای كوتاهی دعای هر سحر گاهی

شدم خواب عشقت چون مرا اینگونه میخواهی

من ان خاموش خاموشم كه با شادی نمی جوشم

ندارم هیچ گناهی جز كه از تو چشم نمی پوشم

دو غم در شكل اوازی شكوه اوج پروازی

نداری هیچ گناهی جز كه بر من دل نمی بازی

مرا دیوانه می خواهی ز خود بی گانه میخواهی

مرا دل باخته چون مجنون ز من افسانه می خواهی

شدم بیگانه با هستی ز خود بی خودتر از مستی

نگاهم كن نگاهم كن شدم هر انچه میخواستی

بكش ای دل شهامت كن مرا از غصه راحت كن

شدم انگشت نمای خلق مرا تو درس عبرت كن

نكن حرف مرا باور نیابی از من عاشق تر

نمیترسم من از اقرار گذشت اب از سرم دیگر

سلام ای كهنه عشق من كه یاد تو چه پا بر جاست